W nocy myślałem,co Timore może teraz porabiać...przed oczami stanął mi obraz miejsca,gdzie Timore została przygwożdżona przez kamienie kiedy je zastałem. Było tam pełno krwi i piór Timore,ale jej samej nie było...wiedziałem,że wydostała się i żyje. Wierzyłem,że żyje. Jej nie pozbędzie się tak łatwo. Ciekawe czy mnie szukała tak samo jak ja jej...możliwe...chociaż...ona nie była typem wilka,który by się tym przejmował...chociaż..."pod grubą skorupą delikatne serce się kryje"...tak...
<Co dalej Izy?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz